همکاری داف و اینراید برای توسعه کامیون‌های برقی خودران

به گزارش پایه یک، شرکت داف و اینراید قصد دارند با همکاری یکدیگر، فناوری رانندگی خودران را روی پلتفرم کامیون‌های برقی داف توسعه دهند. در این پروژه، سامانه رانندگی اینراید قرار است در کامیون برقی داف ادغام شود تا مسیر استفاده تجاری از کامیون‌های برقی خودران در سطح ۴ هموار شود. نخستین آزمایش‌ها برای سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده و هدف بعدی، آماده‌سازی نرم‌افزار یکپارچه‌سازی تا سال ۲۰۲۷ است.

هدف داف و اینراید در توسعه کامیون‌های برقی چیست؟

داف و اینراید روی اتصال سامانه رانندگی خودران اینراید به پلتفرم کامیون برقی باتری‌محور داف کار می‌کنند. در مرحله نخست، تمرکز اصلی روی تعریف و آزمایش رابط‌های لازم میان کامیون و سامانه رانندگی خودران است.

این بخش از پروژه بسیار مهم است، زیرا کامیون خودران فقط به حسگر، نرم‌افزار یا موتور برقی وابسته نیست. برای اینکه یک کامیون بتواند بدون دخالت مستقیم راننده در یک محدوده مشخص کار کند، باید میان فرمان، ترمز، سامانه محرک، مدیریت انرژی، کنترل سرعت، سامانه‌های ایمنی و نرم‌افزار خودران هماهنگی دقیق وجود داشته باشد.

هنوز مشخص نشده کدام مدل داف برای آزمایش انتخاب خواهد شد. با این حال، داف اکنون طیف کاملی از کامیون‌های برقی را در سبد خود دارد؛ از XB Electric دوازده تنی گرفته تا XG و XG+ Electric برای حمل‌ونقل طولانی‌مدت.

سطح ۴ خودران یعنی چه و چرا برای کامیون مهم است؟

سطح ۴ خودران یعنی کامیون می‌تواند در یک محدوده عملیاتی تعریف‌ شده، وظیفه رانندگی را بدون نیاز به دخالت راننده انجام دهد. این محدوده ممکن است یک مسیر مشخص، یک پایانه، یک محور لجستیکی ثابت یا یک مسیر تکرارشونده بین دو مرکز حمل‌ونقل باشد.

برای حمل‌ونقل جاده‌ای، این موضوع می‌تواند اهمیت زیادی داشته باشد. کامیون‌ها معمولا در مسیرهای مشخص، میان مراکز بارگیری، انبارها، بنادر و پایانه‌ها تردد می‌کنند. اگر مسیر و شرایط کار قابل پیش‌بینی باشد، استفاده از فناوری خودران می‌تواند ساده‌تر از محیط‌های شهری پیچیده باشد.

چرا کامیون برقی برای خودران شدن گزینه مناسبی است؟

کامیون برقی می‌تواند بستر مناسبی برای فناوری خودران باشد، چون سامانه‌های برقی، کنترل‌پذیری دقیق‌تری روی حرکت، ترمزگیری و مدیریت انرژی فراهم می‌کنند. البته این موضوع به معنی ساده بودن پروژه نیست. کامیون سنگین با خودروی سواری تفاوت زیادی دارد.

وزن بالا، فاصله ترمز طولانی‌تر، محدودیت دید، رفتار متفاوت در پیچ‌ها، نیاز به مدیریت انرژی در مسیرهای طولانی و حساسیت بار، باعث می‌شود توسعه کامیون خودران کار بسیار پیچیده‌ای باشد.

کمبود راننده و هزینه‌های عملیاتی؛ دلیل همکاری داف و اینراید

داف و اینراید به دو چالش مهم حمل‌ونقل اشاره کرده‌اند؛ کمبود راننده و افزایش هزینه‌های عملیاتی. این دو موضوع فقط مختص اروپا نیست و بسیاری از بازارهای حمل‌ونقل با آن روبه‌رو هستند.

کمبود راننده باعث می‌شود شرکت‌های حمل‌ونقل برای حفظ ظرفیت جابه‌جایی کالا با مشکل روبه‌رو شوند. از طرف دیگر، هزینه‌های عملیاتی مانند انرژی، تعمیرات، توقف خودرو، دستمزد، بیمه و مدیریت ناوگان، حاشیه سود شرکت‌ها را محدود می‌کند.

در چنین شرایطی، کامیون‌ خودران برقی می‌تواند برای بخشی از مسیرهای تکراری و قابل برنامه‌ریزی، راهکاری جدید باشند. البته این به معنی حذف کامل راننده از حمل‌ونقل نیست.

آغاز یک مسیر تازه در حمل‌ونقل سنگین برقی

همکاری داف و اینراید نشان می‌دهد آینده حمل‌ونقل سنگین فقط به برقی شدن محدود نمی‌شود. مرحله بعدی، ترکیب کامیون برقی با سامانه‌های خودران، مدیریت ناوگان و زیرساخت انرژی است. اگر این پروژه طبق برنامه پیش برود، آزمایش‌های اولیه در سال ۲۰۲۶ انجام می‌شود و تا سال ۲۰۲۷، سامانه یکپارچه برای آزمایش روی کامیون داف آماده خواهد شد.

موفقیت نهایی این پروژه به دو عامل وابسته است؛ اعتبارسنجی فنی و تایید مقرراتی. کامیون برقی خودران فقط زمانی وارد کار تجاری می‌شود که ثابت کند در مسیرهای مشخص، ایمن، قابل اعتماد و اقتصادی است.

به نظر شما در حمل‌ونقل جاده‌ای، کامیون‌های خودران ابتدا باید در مسیرهای بندری و پایانه‌ای استفاده شوند یا در مسیرهای بین‌شهری ثابت؟ نظر خود را با ما در میان بگذارید.