کامیون‌های هیدروژنی ولوو به هانوفر می‌رسند؛ موتور احتراقی در کنار پیل سوختی

به گزارش پایه یک، ولوو تراکس در نمایشگاه حمل‌ونقل هانوفر، تازه‌ترین برنامه خود برای کاهش انتشار آلاینده‌ها در حمل‌ونقل سنگین را به نمایش می‌گذارد. هیدروژن در این برنامه تنها به یک نوع قوای محرکه محدود نشده است؛ ولوو هم کامیون پیل سوختی و هم کامیون مجهز به موتور احتراق داخلی هیدروژنی را آزمایش می‌کند. در کنار آن‌ها، کامیون‌های برقی باتری‌دار و مدل‌های گازسوز نیز حضور دارند تا مشخص شود این شرکت برای دوران پس از دیزل، روی یک راه‌حل واحد حساب نکرده است.

چرا ولوو همزمان دو نوع کامیون هیدروژنی می‌سازد؟

پاسخ را باید در تفاوت ماموریت کامیون‌ها جست‌وجو کرد. ولوو معتقد است شرایط حمل‌ونقل در مناطق مختلف آن‌قدر متفاوت است که نمی‌توان تمام ناوگان سنگین را با یک نوع قوای محرکه جایگزین کرد. به همین دلیل، هیدروژن در برنامه این شرکت از دو مسیر متفاوت دنبال می‌شود.

مسیر نخست، استفاده از پیل سوختی است. ولوو برای توسعه این فناوری با شرکت مشترک سل‌سنتریک همکاری می‌کند و یک کامیون پیل سوختی نیز در نمایشگاه هانوفر حاضر خواهد بود.

مسیر دوم ولوو در حال توسعه موتور احتراق داخلی با سوخت هیدروژن است. آزمایش جاده‌ای این کامیون‌ها برای سال ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده و عرضه تجاری آنها نیز برای اواخر دهه جاری در نظر گرفته شده است.

استراتژی ولوو فقط برقی کردن کامیون‌ها نیست

برنامه فعلی ولوو تراکس بر سه خانواده اصلی قوای محرکه کامیون‌های برقی باتری‌دار، کامیون‌های پیل سوختی و خودروهای دارای موتور احتراق داخلی استوار است که امکان استفاده از سوخت‌های تجدیدپذیر را دارند.

این رویکرد یک دلیل عملی دارد. زیرساخت انرژی در همه بازارها یکسان نیست. ناوگانی که روزانه در یک مسیر ثابت بین دو مرکز لجستیکی حرکت می‌کند، شرایط متفاوتی با کامیونی دارد که باید مسیرهای طولانی و متغیر را طی کند. دسترسی به شارژ، زمان توقف، ظرفیت بار، مسافت روزانه و قیمت انرژی همگی در انتخاب قوای محرکه اثر دارند.

برد ۷۰۰ کیلومتری Volvo FH Aero Electric چه چیزی را تغییر می‌دهد؟

مهم‌ترین پاسخ ولوو برای حمل‌ونقل برقی مسافت طولانی، Volvo FH Aero Electric با بردی تا ۷۰۰ کیلومتر است. این عدد اهمیت زیادی دارد، زیرا محدودیت مسافت قابل پیمایش یکی از موانع اصلی استفاده از کامیون‌های برقی در مسیرهای طولانی بوده است.

نسخه دوربرد این کشنده از محور برقی جدیدی استفاده می‌کند که موتورهای الکتریکی و گیربکس را در مجموعه محور عقب جای می‌دهد. آزاد شدن فضای بیشتر روی شاسی، امکان نصب باتری‌های بیشتری را فراهم کرده است.

این اعداد نشان می‌دهند که کامیون برقی دیگر فقط برای توزیع شهری مطرح نیست. با این حال، برد ۷۰۰ کیلومتری به تنهایی مسئله حمل‌ونقل برقی را حل نمی‌کند. کامیون سنگین به ایستگاه شارژی نیاز دارد که بتواند توان مورد نیاز را در زمان مناسب تامین کند.

از دیزل تا برق و هیدروژن؛ نمایشگاه هانوفر چه چیزی نشان می‌دهد؟

ترکیب خودروهایی که ولوو برای نمایشگاه هانوفر انتخاب کرده، شاید از خود هر کامیون مهم‌تر باشد. این شرکت قرار است هشت کامیون را در غرفه خود نمایش دهد و هفت کامیون دیگر نیز برای رانندگی آزمایشی در اختیار بازدیدکنندگان قرار بگیرند.

در بخش رانندگی آزمایشی، کامیون آزمایشی Volvo FH Aero با موتور احتراق داخلی هیدروژنی در کنار دو دستگاه Volvo FH Aero Electric دوربرد قرار می‌گیرد. مدل‌های برقی دیگر، نسخه گازسوز و کامیون مجهز به نسل جدید موتور دیزلی نیز در این برنامه حضور دارند.

در نتیجه، ولوو هنوز برای موتور دیزلی هم برنامه توسعه دارد. این شرکت همزمان روی کاهش مصرف موتورهای متعارف، استفاده از سوخت‌های تجدیدپذیر، گاز، برق باتری و هیدروژن کار می‌کند.

رقابت آینده کامیون‌ها را زیرساخت انرژی تعیین می‌کند

نمایش ولوو در هانوفر یک پیام روشن دارد گذار از دیزل قرار نیست با جایگزینی تمام کامیون‌ ها با یک فناوری انجام شود. Volvo FH Aero Electric با برد تا ۷۰۰ کیلومتر نشان می‌دهد که کامیون برقی به مسیرهای طولانی‌تر نزدیک شده است. همزمان، ادامه توسعه پیل سوختی و موتور احتراق داخلی هیدروژنی نشان می‌دهد ولوو هنوز برای بخش‌هایی از حمل‌ونقل سنگین به گزینه دیگری نیاز می‌بیند.

در نهایت، رقابت اصلی فقط بر سر نوع موتور نیست. قیمت انرژی، شبکه شارژ و سوخت‌رسانی، ظرفیت بار قابل حمل، زمان توقف و هزینه مالکیت مشخص خواهند کرد کدام فناوری سهم بیشتری از بازار کامیون‌های آینده می‌گیرد.

اگر قرار باشد برای حمل بار در مسیرهای طولانی یکی را انتخاب کنید، کامیون برقی با برد ۷۰۰ کیلومتر را ترجیح می‌دهید یا کامیون هیدروژنی با امکان سوخت‌گیری سریع‌تر؟ نظر خود را با ما در میان بگذارید.