از تست فنی تا حمل بار واقعی؛ کامیون هیدروژنی MAN به جاده رسید 
به گزارش پایه یک، شرکت بوش آزمایش واقعی سامانه پیل سوختی جدید خود برای اتوبوسها را در مادرید آغاز کرده است. این فناوری روی یک اتوبوس Irizar نصب شده و قرار است طی هفتههای آینده در شبکه حملونقل عمومی پایتخت اسپانیا مسافر جابهجا کند. پیشتر این سامانه را در نمایشگاه برلین معرفی شده بود و حالا آن را وارد مرحله آزمون عملیاتی کرده است.
بوش در مادرید دقیقا چه چیزی را آزمایش میکند؟
بوش عملکرد واقعی سامانه پیل سوختی FCPM C190 را در شرایط کاری روزانه بررسی میکند. این یعنی فناوری جدید فقط در آزمایشگاه یا پیست بسته ارزیابی نمیشود، بلکه در یک اتوبوس فعال در شبکه حملونقل عمومی مورد استفاده قرار میگیرد.
این اتوبوس در مسیرهایی به کار گرفته میشود که بتوان از برد طولانی آن استفاده کاملتری کرد. به گفته بوش، مخازن هیدروژن این خودرو امکان پیمایش بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر را فراهم میکنند. چنین بردی برای یک اتوبوس برقی باتریمحور معمولی، مخصوصا در مسیرهای طولانی و پرتردد، عدد مهمی است.

FCPM C190 چه مشخصاتی دارد؟
مدل FCPM C190 سامانهای مخصوص اتوبوسها است که خروجی مداوم ۱۹۰ کیلووات ارائه میدهد. این سامانه برای نصب روی سقف اتوبوسهای ۱۲ و ۱۸ متری طراحی شده و به همین دلیل میتواند بدون اشغال فضای اصلی کابین یا بخش مسافری، در ساختار اتوبوس شهری و بینشهری قرار بگیرد.
بوش علاوه بر FCPM C190، مدل FCPM C300 را هم برای اتوبوسها و کامیونها نیز معرفی کرده است. این یعنی شرکت آلمانی فقط به بازار اتوبوس شهری فکر نمیکند، بلکه قصد دارد فناوری پیل سوختی را در بخش خودروهای تجاری سنگین هم توسعه دهد.
این آزمایش چه پیامی برای بازار خودروهای سنگین دارد؟
آزمایش بوش در مادرید نشان میدهد رقابت در حملونقل پاک فقط به خودروهای برقی باتریدار محدود نیست. در بخش خودروهای سنگین، مخصوصا اتوبوس و کامیون، مسیرهای مختلفی برای کاهش آلایندگی دنبال میشود. باتری، پیل سوختی، سوختهای کمکربن و حتی موتورهای هیدروژنی، هرکدام برای بخشی از بازار کاربرد دارند.
برای کشورهایی که به دنبال نوسازی ناوگان اتوبوسرانی هستند، این پروژه یک پیام روشن دارد. اگر هدف فقط حذف دود از شهرها باشد، اتوبوس برقی باتریدار میتواند نقش مهمی داشته باشد. اما اگر قرار باشد خطوط طولانیتر، مسیرهای بینشهری و سرویسهای روزانه سنگین هم پوشش داده شوند، فناوریهایی مانند پیل سوختی باید جدیتر بررسی شوند.

آینده اتوبوسهای پاک فقط باتری نیست
آزمایش سامانه پیل سوختی بوش روی اتوبوس Irizar در مادرید را باید بخشی از حرکت بزرگتر صنعت خودروهای سنگین به سمت ناوگان کمآلاینده دانست. خروجی مداوم ۱۹۰ کیلووات، برد بیش از ۱۰۰۰ کیلومتر و طراحی سامانه برای اتوبوسهای ۱۲ و ۱۸ متری نشان میدهد بوش این فناوری را برای استفاده جدی در ناوگان حملونقل عمومی آماده میکند.
با این حال، موفقیت نهایی این مسیر به چند عامل وابسته است؛ قیمت تمامشده خودرو، هزینه هیدروژن، دسترسی به جایگاه سوختگیری، پایداری فنی در کار روزانه و اعتماد شرکتهای حملونقل. اگر این عوامل کنار هم قرار بگیرند، اتوبوس پیل سوختی میتواند در مسیرهایی که اتوبوس برقی محدودیت دارد، نقش مهمی ایفا کنند.
به نظر شما برای ناوگان اتوبوسرانی ایران، کدام مسیر واقعبینانهتر است؛ اتوبوس برقی باتریدار، اتوبوس هیدروژنی یا ادامه استفاده از دیزل تا زمان آماده شدن زیرساختها؟ نظر خود را با ما در میان بگذارید.
این مطلب توسط تیم کارشناسان سایت پایه یک نوشته شده است.
پشت هر مطلب در وبلاگ پایه یک، کار تیمی است؛ خبرنگار میدانی، کارشناس فنی و پژوهشگر محتوا. از مقایسهٔ جزئیات تا راهنمای انتخاب بهترینهای انواع کامیون و کامیونت، راهنمای لوازم و قطعات خودروهای سنگین و... ما به تصمیمهای روزمره سنگین سواران کمک میکنیم. کلیک کنید تا با نویسندگان ما بیشتر آشنا شوید.
در حال حاضر هیچ نظر یا دیدگاهی ثبت نشده است. شما میتوانید اولین نفری باشید که دیدگاه یا نظر خود را برای ما ارسال میکنید.